Het verslag van een nederlaag

Lang heeft u moeten wachten op dit verslag. Mogelijk heeft dit te maken met de onverwachte uitkomst van een buitengewoon aangename middag. Team Imminko verloor namelijk maar niet zijn gezicht en heeft, hetgeen u in toekomstige verhalen zult lezen, de rug gerecht.

Proloog

Nadat de bananen waren ingekocht vertrokken de Witten met drie auto's vanaf hun trainingscomplex naar een naderbij gelegen stadion, inmiddels uitverkocht. De drie chauffeurs (coach Dirk, aanvoeder Harm en libero Tihamer) reden als wilde mannen door het Manhattan aan de Maas. Tegen elven liep het Witte Team de kantine binnen, even vrolijk als altijd (niet voor niets worden ze ook wel de Rotterdamse Ronaldinho's genoemd). Ondertussen waren de fotografen zich al aan het opwarmen op de schone Sterk-Door-Voetbal-velden. Niet alleen het groene gras had er zin ook de blauwe lucht. Nu de spelers nog.

We hadden een vermoeden dat het Fotomuseum zich al maanden, nee jaren, zich had afgezonderd van de buitenwereld om zich in alle rust te kunnen voorbereiden op deze ontmoeting. Onze Ronaldinho's speelden, na een geruchtmakende transferperiode, voor het eerst in deze samenstelling. Coach Dirk had goed ingeslagen: twee Portugezen, vier Vietnamezen en een Fransman (die met zijn eigen limousine SDV zou bereiken). Ook hadden ze een dame op proef: de ijzersterke spits Emmainho.

Wegens verschillende omstandigheden moesten we verscheidene basiskrachten missen: Guillaume moest zijn opwachting maken bij het Franse elftal, Jaap werd getest bij een club in Ecuador, Arend had zijn boot gemist in Zweden en Rens werd rust gegund wegens een overvolprogramma.

Maar let op! Dit is geen excuus. Meer wat feiten die het wat draaglijker maken.

De fotografen waren gehuld in groene shirtjes. Althans het overgrote gedeelte, want wat bleek ze hadden in hun selectie ook een jeugdig Feyenoord talent opgenomen. Het werd nog erger toen we doorhadden dat zijn vader ook meedeed. Talent te over! U begrijpt dat we met angst in de benen aan de wedstrijd begonnen.

Maar niet getreurd wij hadden ons scheidsrechter (Joke) en als het moet laat zij zich immer van haar sportiefste kant zien. Daarnaast hadden we onze sportfotograaf die enig bewijsmateriaal zou kunnen verdoezelen. Ook beschikte zij over helende krachten zodat wij bij blessures ons heil aan de zijlijn konden zoeken.

De wedstrijd

De wedstrijd was nog niet begonnen maar het stond al 0-1 voor het Nederlands Fotomuseum. In een flits lag het eerste doelpunt binnen zonder dat iemand het gezien had.

Na deze goal gingen de Witten voortvarend aan de slag. De bal werd goed rond gespeeld en nadat elke speler een trucje met de bal had laten zien, gaven we sportief de bal aan de tegenpartij. Onverwachts imiteerden zij al onze bewegingen en gaven, net zo sportief, de bal weer terug.

We besloten nu ons geoefende countercombinatievoetbal op de grasmat te leggen en na 26 schijven legde Long (ookwel Ryan genoemd) de bal klaar voor Emmainho die keurig afrondde: 1-1. Protesten wegens buitenspel werden afgewimpeld en de Legergroenen namen onder wat protestgemompel de aftrap.

Team Imminko ging door. Via Harm vanaf de rechterkant kwam de bal bij Misja die het strafschop voorbij slalomde en de verdiende 2-1 koelbloedig binnentikte. Zijn moment van glorie zat er ook weer op.

Nadat Bruno voor wat noodzakelijk reddingen had gezorgd, besloot de verdediging onder luid applaus van de toeschouwers het tempo uit het spel te halen. In alle rust werd er naar elkaar over gespeeld: linksback Tiago naar centale verdediger Minhquan (sommige noemen hem Tommy) en Quan weer naar rechtsachter Hans en daarvandaan belandde de bal bij de latere libero Tihamer. Op het moment dat een nieuwe aanval werd opgezet was de tegenstander inmiddels in slaap gevallen en Long zou op aangeven van Tuan (of Sam) en Minh (of Tony), zij beroerden samen tegengesteld en tegelijkertijd de bal (hoe dit kan is een raadsel maar toch echt waar), de bal prachtig in de hoek krullen: 3-1. Maar zoals wel vaker in ons team gebeurd bij een voorsprong werd het initiatief uit handen gegeven. De fotografen deden aan pressievoetbal. Uiteindelijk leverde het ze een corner op. En vanuit een georganiseerde klutssituatie maakten zij de aansluitingstreffer.

De blijdschap in de ogen van de fotografisch ingestelde spelers, momentvoetballers, beloofde vanuit ons perspectief niet veel goeds. Wie de 3-3 maakte weten we echt niet meer (de maker kan ons mailen, we zijn trouwens ook benieuwd naar de gelukkige van de tweede goal). Een knap staaltje teamwork.

Rust

Terwijl de fotografen zich lieten fotograferen in allerlei standen werd er bij Team Imminko stevig gediscussieerd over de speelwijze van de eerste helft. Vooral aanvoeder Harm en libero Tihamer trokken hard van leer. Ze wilden mooi combinatievoetbal zien. Tikken werd het credo. Ook werd er een verzoek ingediend om iedereen in het spel te betrekken (mogelijk door diegene die tot dan toe voortdurend werd overgeslagen) Na deze donderspeech lieten we ons de bananen smaken en het water rijkelijk vloeien.

De tweede helft

Het Nederlands Fotomuseum zou enkele belangrijke spelers in de tweede helft niet meer opstellen. Hun aanvoeder was het eerste slachtoffer van het strenge beleid van hun onzichtbare coach. Hij zou geen voet meer op het groene gras zetten. Toch deed de voormalige rugbyspeler het volgens de analisten lang zo slecht nog niet als rechtsachter.

Hun rechterkant werd nu vooral bestreken door Kim, Erwin en Isis. Ook geen misselijke combinatie. Zij vonden dikwijls op hun pad de vers ingebrachte linksbuiten Cedric.

Al met al haddden Harm zijn woorden het gewenste effect: een ware stormloop van de Ronaldinho's waarbij iedereen werd betrokken. Tikken, tikken en nog eens tikken. Hans, Minquan, Tiago en Tihamer kwamen af en toe gevaarlijk mee op. Minh en Ton verdeelden het spel adequat. Emmainho speelde op rechts de sterren van de hemel en Harm en Long vormden een geducht aanvalskoppel. Maar de tegenstanders waren niet van vandaag. Met hun uitstekende laatste man Ruud, een gepassioneerde Rick (de broer van), een verbeten Kim en een onvermoeibare Gerrien probeerden ze de aanvallen te pareren. Af en toe kwam ook Nick (de vriend van) zijn verdediging te hulp. Maar hun grootste redder, de man van de wedstrijd zou de vakkundige jury later beslissen, was toch keeper Johan. Lange afstandschoten, korte afstandschoten, geplaatste ballen en niet geplaatste ballen. Johan pareerde hen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Het was zo erg dat onze aanvallers er schrik van in de benen kregen. Bij het zien van zijn verschijning werden de makkelijkste ballen naast of over geschoten. Zelfs een penalty bracht Team Imminko geen uitkomst.

De groene mannetjes, we begonnen ze steeds meer te zien als buitenaardse voetbalwezens, roken hun kans. En kwamen er af en toe prachtig uit via een vlijmscherpe counter. Daan en Zoon loerden in de voorhoede op hun kansen. En het middenveld met Femke, Hester, Erwin, Nick, Isis en Rick waren zeer direct in hun spelopvatting: de spitsen opzoeken aansluiten en scoren! Hetgeen ook zou gebeuren. Halverwege de tweede helft leidde het Nederlands Fotomuseum met 3-4. Niet even later scoorde Rick zelfs de 3-5 maar hij werd door een eerder gemaakte overtreding van Daan op Minh afgekeurd. Goalie Bruno haalde opgelucht adem.

Het slotoffensief van de Witten werd ingezet. Na enkele spannende momenten voor het doel van Johan, Long schoot net over, het vizier van Cedric voor open goal stond niet scherp en Tihamer werd in kansrijke positie over het hoofd gezien werd de gelijkmaker ingeleid. Op links schudde Misja met veel moeite Kim van zich af en gaf strak voor aan Long, even los van zijn schaduw Ruud. Long aarzelde geen moment en schoot knap raak in de rechterbovenhoek. Johan was ditmaal kansloos.

Scheidsrechter Joke besloot even later de allervriendelijkste wedstrijd te beëindigen.

Het was 4-4 geworden. Maar aan alle kanten kwamen er protesten. Verwarring was er ontstaan over een vermeend buitenspeldoelpunt, een doelpunt dat niemand zag (hierdoor dachten sommigen dat het bij de rust pas 2-2 stond) en een afgekeurde goal. De videobeelden werden door de vierde official nog eens goed bekeken en na rijp beraad werd de eerder afgekeurde goal toch goed gekeurd en konden de fotografen een vreugdedansje maken. Zij hadden gewonnen en dat lieten ze horen ook. Tot laat in de avond zouden ze blijven zingen en pas een dag later het terrein van SDV verlaten.

Na afloop

Harm hield zijn speech over de intenties van Team Imminko en het goede werk van Vluchtelingenwerk Nederland. Alle spelers luisterden aandachtig naar de woorden van Harm. Een moment van bezinning op een zeer gezellige en sportieve middag.

Even later maakte de voorzitter van de Jury van de Man van de Weedstrijd bekent wie de gelukkige zou worden. Vele spelers werden geprezen maar vooral ook de twee goalies waarbij Johan het net won van zijn collega Bruno. Bloemen werden plechtig overhandigd.