De esthetiek van de onbenutte kans

"Anders doe je een keertje mee?" Deze vraag werd me op een nietsvermoedende doordeweekse werkavond in december te filmhuis Cinerama gesteld. Een keertje mee voetballen, op zaterdag. De vraag werd gelanceerd vlak nadat ik door mijn gewaardeerde collega en organisator Misja op de hoogte was gesteld van zijn reeks aan zowel benutte als onbenutte kansen. Vooral de gemiste kans kreeg daarbij de nodige aandacht, het had immers zo mooi kunnen zijn! Hoewel in dit staaltje retoriek, wat deed denken aan befaamde voetbalanalytici als Jan Mulder en Johan Derksen, ieder gevoel voor terughoudendheid en zelfbescheidenheid bewust leek te worden vermeden, haalde juist dit ongeëvenaarde enthousiasme mij uiteindelijk over de streep. Ik zou meedoen.

Hoewel de winter nog in een pril stadium verkeerde en Erwin Krol & co mij samen met de rest van het land verzekerde dat het nog zeker enkele maanden zou gaan duren voordat er eens niet in de regen dan wel zware wind zou worden gespeeld, maakte ik mij op voor mijn eerste wedstrijd sinds jaren. Ik had immers al weer in geen tien jaar een bal aangeraakt. Kon ik het nog wel? Was mijn speelsterkte kwalitatief niet vele maten te klein in vergelijking met de andere teamspelers? Een lichtpuntje was dat ik mijn oude voetbalschoenen nog paste. Pure nostalgie! Na een decennium lang in een stoffige zolderlade te hebben gelegen zaten ze - hoe verbazingwekkend het ook mag klinken - weer als vanouds. De verwachtingen waren dan ook ongekend hoog gespannen tot aan het moment dat de eerste bal van mijn voet gleed.

Dit zou dan mijn eerste voetbaldag sinds jaren worden. Enkele vrienden in de kroeg verklaarden me al voor gek, of vonden op hun beurt voetbal geheel niet bij mij passen. De retorische vraag "Voetbal! Jij?" leek dan ook systematisch terug te keren, hierbij altijd in combinatie met een scheve mondhoek of een niet te missen cynische grondtoon. Hoewel ik hen natuurlijk niet geheel ongelijk gaf, zorgde deze volmondige afkeuring voor een extra stimulans. Eenmaal op het dorre gras staande in de gure wind en met een naderende donkere regenwolk boven me was ik niet meer te houden. Als een fanatiek kind van acht die zich volop wil bewijzen tegenover zijn klas op het schoolterrein, stortte ik mezelf van het ene duel in het andere en trapte ik overtuigend raak en even overtuigend mis. En hoewel ik na nog geen half uur al fysiek geheel was afgebrand, heb ik toch nog de wedstrijd 'uitgespeeld'. Vooral de tweede helft was het erg zwaar, hoewel dit niet in verhouding stond met de ongekende spierpijn die ik de dag erna ervaren heb.

In Team Imminko zitten zeer uiteenlopende kwaliteiten. Hoewel ik in wat voetbal betreft mezelf beschouw als één van hen die nog een zeer lange weg te gaan hebben, krijg ik gelukkig nooit het gevoel in de schaduw te staan van de enkele sterspelers die het team heeft. Het spelen gaat immers niet om het resultaat, maar om het spelen an sich . (Hoewel ik me ervan bewust ben dat dit natuurlijk erg gemakkelijk praten is met de zeer pijnlijke nederlaag tegen de Chinese studenten van afgelopen zaterdag.) Hoe dan ook is het een geweldige ervaring te kunnen spelen met het team, al is het alleen al om de magnifieke verhalen over alle gemiste (én benutte) kansen van Misja te mogen aanhoren!

Tim de Teamfilosoof